سلام دوستان... این هم شعری که قولش و داده بودم. امیدوارم لذت ببرید. 

در دل تاریکِ این شبهای سرد 

بی توام افتاده در مُردابِ خویش

مثل موجی بی هیاهو, بی نشان

این منم دیوانه در گردابِ خویش

تا به کی جویم تو را در کهکشان

ای تو همچون یک ستاره پُر ز نور

دل مگیر از من که من هم خسته ام

چون غریبی در بیابانهای دور...  

بی وجودت جسم من چون مُردگان

قلبِ سردم رو به خاموشی رَوَد

در قفس همچون پرنده جان دهد

وایِ من گَر به فراموشی رود

آه برگرد...تنها مانده ام

در میان گِردبادِ زندگی

من خودم را دست تو بسپرده ام

در هجوم تند بادِ زندگی

در کنارت مست و مغرورم به خود

دستِ گرمت مآمن دستانِ من

ای تو از آیینه ها سرشارتر

شعلهء عشق تو اندر جان من

می شود با تو سراپا عشق شد

ای دو چشمانت چو چشمان بهار

در میان باغ رویاها دَوید

بعدِ مدتها دوری, انتظار

«ای تشنجهای لذت در تنم»*

یاد تو هر شب همآغوش من است

با تو در خوابم سفرها کرده ام

صحبتِ گرم تو در گوش من است

کاش روزی می آمدی...

می دَمیدی روح اَندر جسمِ من

کاش می دیدی بدور از جِسمِ تو

قلب من پوسیده اندر جسم من

کاش با خود مرا می بردی ام

تا به اوجِ کهکشان آرزو...

پر کِشان در اوجها گُم میشدیم

بیخبر زین عالم پُر های و هو   

یش میرفتیم بالاتر زعشق

در کنار هم ز دنیاها جدا

مست وبی پَروا, بدورازغُصه ها

همچو پروازِ پرستوها رها  

چشمهامان بدور از چشمِ غِیر

در نگاهِ یکدگر راز میگفت

مثل اَنوارِ ستاره با نسیم

از تبِ تندِ محبت باز میگفت

نه نمیخواهم که روز آید برون

خوابِ من رویای شیرینِ من است

من زِ خواب آشفته برخاستم

این صدای قلبِ غمگین من است

در سکوتِ خلوتِ شبهایِ سرد

سَر نهم آرام بر زانوی خویش

من جنون از عشق تو آموختم

همچو لیلی در خَمِ گیسوی خویش

آه...این شعر هم پایان گرفت

قصه از عشق تو اما استوار

این دلِ غمدیده را از خود مران

در پی ات هر دم سرا پا بیقرار

                                                    مینا عارفی 2002  اسلو. نروژ

*«ای تشنجهای لذت در تنم  

ای خطوط پیکرت پیراهنم» فروغ فرخزاد  

راستی یادم رفت بگم پسرم آرمان جون صاحب یه آبجی کوچولو به اسم «رها» شده که الان دو ماهشه!

بی تو دل را غم سزاوار است و بس

حرف دل را غم خریدار است و بس 

بی حضورت کوچه باغ آرزو 

در هجوم شب گرفتار است و بس!  

بی تو دل در امتداد شب شکست 

مرغ حسرت روی بام دل نشست 

دوری ات زنجیر سنگین سکوت 

بر گلوی زخمی قلبم ببست 

بی تو دل را عاشقی از یاد رفت 

خانه و کاشانه اش بر باد رفت 

شعله های سرکش و دیرینه اش 

همچو خاکستر بدست باد رفت 

دوری ات دل را پریشان میکند 

هستی ام هر لحظه ویران میکند 

آه آتش سوز این ناباوری 

شام دل را شام هجران میکند 

رفتنت بر هستی ام آتش کشید 

دل به کنج خلوتی تنها خزید 

دیده دریا گشت و عمری گریه کرد 

اشک حسرت روی این دفتر چکید 

بی تو دل را غم سزاوار است و بس 

حرف دل را غم خریدار است و بس 

شام هجران گر به پایان میرسد 

دل همی مشتاق دیدار است و بس!

 مینا عارفی 2009

سلام و صد سلام به دوستان بینهایت عزیزم!  

بالاخره وبلاگ منم یکساله شد!از همه شما عزیزان که وقت گرانبهاتون و گذاشتید و اشعار بی ارزش این حقیر نیمه شاعر و خوندید و نظراتون و نوشتید، کمال تشکر و سپاس و دارم! امیدوارم بتونم شعرهای بهتری بگم، و در این راه بازم از شما یاری میخوام، ممنون 

همتون و دوست دارم چون همتون گلید! در ضمن خوندن شعر سراب رو که تو پست قبلی گذاشتم و بهتون توصیه میکنم...نظر یادتون نره! با تشکر.